Vanoggend begin ek op 'n stadium wonder hoekom Miekie so stil is. Ek begin na haar roep, en staan later op om haar te gaan soek. Ek soek die hele huis deur, maar alles is stil soos die graf. Ek word toe yskoud en gaan buitentoe (daar is veral een baie gevaarlike plek waar sy van die stoep af kan val) en soek reg om die huis, in die motorhuis en agter die buitegeboue. Geen Miekie nie.
Ek besef sy is NIE op die erf nie want ek het oral gesoek. Stil van histerie gryp ek die hek se sleutels en hardloop teen ons 60 meter inrypad op, maak die hek bo oop en gaan soek haar in die straat. Nodeloos om te sê smeek ek vir haar veiligheid.
Daar sien ek haar toe - heel onder in die straat - op die sypaadjie nogal - op haar karretjie wat sy 60m ver teen die inrypad opgery het.
Om 'n lang storie kort te maak - sy het haar pa se bos sleutels van sy lessenaar af gevat, my kredietkaart uit my beursie, uit my handsak gehaal, dit netjies in haar klein handsakkie gepak, op haar kar geklim en die pad gevat. Self die hek oopgemaak met die remote, betyds met haar kar deurgery voor die hek toegemaak het, en 100 meter af in die straat gery 'winkels toe'.
Dit was 'n eerste vir ons, en net weer 'n reminder dat ons haar nie vir 'n oomblik kan onderskat nie.
SUG.
No comments:
Post a Comment